tag:blogger.com,1999:blog-34256912011-04-22T01:03:20.210+04:30سايهLife,colture,sayehnoreply@blogger.comBlogger4331100tag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1110313119820319902005-03-08T23:45:00.000+03:302005-03-09T00:17:15.383+03:30تستsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1109107248355708292005-02-23T00:44:00.000+03:302005-02-23T01:21:13.806+03:30اين مردمان هوشمند!شنیده های من از NITV:_ الو ژاکلين جان._ من آيلين هستم عزيزم._ واي...از بس که شما دو تا شبيه هم هستيد آدم اشتباه مي‌کنه..._ آخي..نازي...امرتونو بفرماييد..._والله تلفنها تو ايران کنترل مي‌شه. بيشتر از اين نمي‌تونم حرفبزنم. فقط همين قدر بدونيد که اين زلزله کار خودشون بوده!......صداي بوقsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1109005095703722622005-02-21T20:24:00.000+03:302005-02-21T20:28:15.703+03:30 فعلا عکس اين برادرمون رو از دست نديد تا بعد : آقای سید علی ریاض سخنگوی آبادگران و نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامیsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1108715768967015342005-02-18T12:00:00.000+03:302005-02-18T19:52:32.313+03:30*صبحسوار بر قطار ستارگان سحرگاهي از ره رسيد تو نيامدي،گنجشک هاي منتظردور خانه من نشستندو به هر سايه به خود لرزيدندتو نيامدي،آفتاباز سر سروها به انتهاي خيابان سر کشيدتو نيامدي،مه مي‌داندکه بايد برخيزدوبه خانه خود بيايددر سينه من...............پدر من امشب دلم خيلي تنگ شده بود.آخر هر چه موسيقي و شعر در جهان هست مرا ياد شما مي اندازد. ياد آن ضبط صوت سوني قديمي با بلندگوهاي قهوه اي... ياد آن ديوان sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1108293395399769502005-02-13T14:38:00.000+03:302005-02-13T14:51:54.333+03:30مسئولين که ناکارآمد باشند، هر پديده‌‌اي به بلاي آسماني مبدل مي‌شود. برف که نمي‌آيد مي‌خوريم به قحطي آب و خشکسالي. برف که مي‌آيد، مي‌خوريم به قحطي گاز و هزار و يک مصيبت جديدتر.در تهران، به دليل نبود تجهيزات برف روبي و سرما، عبور و مرور مختل شده است. خبري از پخش کردن ماسه و نمک در کوچه‌ها نيست. از مردم خواسته‌اند که خودشان همياري کنند. لابد بايد همه با نمکدان به خيابانها بريزند و نهضت ضد استکباري sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1108243185950017302005-02-13T00:40:00.000+03:302005-02-13T00:59:42.513+03:30روزپنجشنبه به اندازه کافي خوش شانس بودم که توانستم به تماشاي فيلم گروه هم آوازان* بنشينم. فيلم بسيار لطيف ودوست داشتني بود. تلفيقي از دنياي کودکان و نوجوانان با موسيقي. براي صدمين بار به فکر چيزهايي افتادم که موسيقي مي‌تواند به زندگيهاي بي‌رنگ و خشن ما هديه کند. زيبايي، اميد، عشق و...حتي نظم. اصلا شايد فيلم در ستايش موسيقي ساخته شده باشد، من هنوز هيچ نقدي در مورد اين فيلم نخوانده‌ام. همين قدر مي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1107794313704203012005-02-07T20:04:00.000+03:302005-02-07T20:20:14.956+03:30صداي زمين خوردن توپ بسکتبال، در گوشم زنگ مي‌زند. توپ که وارد سبد مي‌شود، هوار مي‌زنند، همديگر را به اسم صدا مي‌زنند: مهرداد، شاهين، عليرضا، بابک... ما گوشهايمان تيز مي‌شود. يواشکي مي‌خنديم. پسرهاي همين محله هستند، اهل همين دور و برها. سبد بسکتبالشان را بسته‌اند به تير چراغ برق کوچه مدرسه ما، لابد يا روز طرح کادشان است يا سال چهارمي هستند و مدرسه ندارند. توپشان باز گل مي‌شود، اين بار ما هم تشويق sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1107509454954038352005-02-04T13:56:00.000+03:302005-02-04T13:12:07.693+03:30گاهي وقتها فکر مي کنم بعضي ها آرزوها و ناکاميهاشون رو تو زندگي بقيه دنبال مي کنن. مثل پدر مادرهايي که دلشون مي خواد بچه ها آرزوهاي اونا رو دنبال کنن...راهش همينه که اگر قدمهات ثابت و استواره مسيرتو ادامه بدي... زنده باد خودمون! زنده باد کنده شدن و با باد رفتن... مي دانم. پوستت، پوستمان كنده شده تا همين بشويم. پس خوب است. نه؟ هر لحظه از زندگي يه سرمايه است اگه داري براي چيزي صبر و تحمل ميکني داري sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1107069384459421412005-01-30T10:42:00.000+03:302005-01-30T11:03:21.106+03:30دير مي‌نويسم و بي‌ربط به هم، خودم مي‌دانم. از خودم و موقعيتم کمتر مي‌نويسم، اين را هم مي‌دانم و عمدا اين کار را مي‌کنم. هم من در موقعيت بدي قرار دارم و هم اينجا امنيتش را از دست داده است. راهش شايد اين بود که بروم به آدرسي ناشناس و راحت باشم؛ ولي از ضعفهاي من يکي هم دلبستگي به همه مکانهاي پيشين و عادتهاي پيشين است. دلم نيامد که دوستاني را که حقيقتا دوست بوده‌اند و مرهم و در طول اين سه سال همه sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1106078947244975392005-01-18T23:28:00.000+03:302005-01-18T23:46:04.276+03:30به استناد قانون مصوب 39 براي مقابله با تروريزم در صورتي كه مجازات جرم هواپيماربايي واقع شود يعني هواپيما در اختيار هواپيماربايان قرار گيرد 3 تا 15 سال حبس دارد ولي متأسفانه دادگاه انقلاب بر خلاف تمام ضوابط حقوقي اين سه نفر را محارب تشخيص داده و به به اعدام محكوم كرده است و ديوان عالي كشور نيز حكم را تأييد كرده و كميسيون عفو نيز با عفو آنها مخالفت كرده است . عليزاده با طرح اين سؤال كه مسؤليت اين sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1105966804319191062005-01-17T16:27:00.000+03:302005-01-17T16:39:56.213+03:30قديمها پيدا کردن دو گوش شنوا برايم آسان تر از حالا بود. بالاخره کسي پيدا مي‌شد که براي درد‌دل کردن مناسب باشد. ديشب از آن شبهايي بود که خيلي دلم مي‌خواست براي يکي حرف بزنم؛ ولي نشستم حساب کتاب کردم و ديدم که بين اين همه آدم مجازي و حقيقي که مي‌شناسم، غير از دو نفرشان که از بخت بد ديشب در دسترس نبودند، با هيچ کس قادر نيستم راحت حرف بزنم. يا خجالت مي کشم يا آن که دغدغه جديد اين روزها به سراغم sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1105567190393771572005-01-13T01:17:00.000+03:302005-01-13T01:29:50.393+03:30...کي باورش مي شود که روزي چند متلک نوش جان مي کنم و تسليم نمي شوم ؟ کي باور مي کند که بي اختيار از تمام ماشينهاي چراغ گردان وحشت دارم ؟ کي مي داند که من به هيچ پليسي نمي توانم اعتماد کنم و رنگ لباس هر سربازي ، هر انگشتر عقيقي ، هر پيراهن سفيد بلندي و هر ريشي مرا تا حد مرگ مي ترساند؟... حيف که براي فروغ نمي شود کامنت گذاشت. وگرنه خيليها برايش مي نوشتند که همه اين حرفهاي تلخ راست است و هزارها sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1105337873130140562005-01-10T09:46:00.000+03:302005-01-10T09:47:53.130+03:30وبلاگهايمان در بندند. اينترنتمان در حبس است. براي آزاديمان حکم اعدام صادر شده. و ما براي زندانبان‌ نامه مي‌نويسيم. هاي مردم دنيا، ما دموکرات ترين و مودب ترين زندانيهاي روي زمين هستيم؛ چون چاره ديگري نداريم!sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1105187863835122962005-01-08T16:03:00.000+03:302005-01-08T16:34:13.533+03:30...از برف بگويم. يادت هست که آن وقت‌ها برف را چقدر دوست داشتيم؟ براي من که برف خيلي عزيز بود. نه فقط گرماي آن سامان آزار دهنده بود، که برف، اصولا حضور برف به شکل قشنگي ريخت در و ديوار و زمين و زمان را عوض مي‌کرد. فرو باريدن اين پرهاي سفيد و پاکيزه‌اي که همه جا، همه پست و بلند زمين چرک را مي‌پوشاند و به چشم‌انداز جلوه خيره‌کننده‌اي مي‌داد، خودش يک اتفاق قشنگ، يک استثناي عزيز بود، کاري که با ريخت sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1104859830460644282005-01-04T20:59:00.000+03:302005-01-04T21:15:22.760+03:30شمع و شراب و شبهاي روشن دختر موسياهي رامي‌‌شناختم که عاشق سه رنگ آخر رنگين کمان بود: زرد و نارنجي و قرمز. پرده‌هاي اتاق دخترک نارنجي بود، نور زرد شمع هميشه خوشحالش می‌کرد و همه جا مي‌گفت که عاشق شراب قرمز است. داستان اين دختر هم مثل داستان همه دخترهاي مو سياه ديگر بود، پر از اشک و آه و گل و بوسه. فقط يک فرق کوچک با بقيه داستانها داشت. دختر داستان ما قدري شاعر بود يا خودش اين طور خيال مي‌کرد. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1104642021713450062005-01-02T08:25:00.000+03:302005-01-02T08:48:43.203+03:30رابطه های مخدر روشنفکر به کی میگم؟ sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1104452420329060202004-12-31T03:42:00.000+03:302004-12-31T03:50:20.330+03:30سه نيمه شب است. نشسته ام ونقاشيها را زير و رو مي کنم. موضوع تحقيق خواهرم هستند. نقاشي بچه هاي هفت ساله با عنوان " خانه". سعي مي کنم حدس بزنم خانه هايشان چه شکلي است؟ نقاشيها چقدر به واقعيت شبيه هستند؟ چقدر به تخيل يا به آرزو نزديک هستند؟ نقاشي اين يکي پر از پروانه است و گربه قهوه اي اش خپل ترين گربه روي زمين است. خانه آن يکي انگار مشرف به يک خيابان شلوغ است. خطهاي سفيد وسط آسفالت را با دقت کشيده sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1103906692179562902004-12-24T20:13:00.000+03:302004-12-24T20:17:47.916+03:30اگر بين سالهاي 67 تا 72 بيننده برنامه کودک ساعت 5 بوده باشيد، رابطه کريسمس و اسکروچ را کاملا درک مي کنيد. دوصحنه به روشني در خاطر من مانده. يکي صحنه شکستن قلبهای صورتی بالای سر آن دختر مژه بلند و ديگري صحنه اي که کارمند اسکروچ يک نخود فرنگي را با چاقو نصف مي کرد. بدرود اي خسيس...sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1103583251617522622004-12-21T02:17:00.000+03:302004-12-21T20:28:33.016+03:30به مادرم و همه مادرهايي که اين متن را مي خوانند و مادر بهار از مادر زياد گفته اند، از مادر زياد مي شنويم وبا اين حال باز به قول رفيق شفيقم : آن چه انگار پايان ندارد وجود نازنيني است كه نام اش بر تارك فهرست نشسته است و چه خوش هم. رابطه من و مادرم رابطه پيچيده اي بوده است، پر از فراز و نشيب، پر از قهر و آشتي. ما روزهاي زيادي با يکديگر جنگيده ايم و روزهاي زيادي را کنار هم ايستاده ايم. چند سال پيشsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1103371649300741112004-12-18T15:32:00.000+03:302004-12-18T16:10:45.970+03:30طي سه سال گذشته چيزهاي عجيب و غريبي در زندگي من رخ داد. از ته دل اميدوارم اين سالها تکرار نشود و آرامشي را که اين روزها دارم، بتوانم مدتهاي مديد حفظ کنم. از اين که همه اين اتفاقات براي من افتاده، چه در رخ دادنشان سهيم بوده ام و چه نبوده ام، احساس خسران نمي کنم. زندگي با تجربه هايش تعريف مي شود و مي دانم که همه اين تجربه ها، از گران گرفته تا ارزان، به کارم خواهند آمد. خيلي سخت بود فهميدن و قبول sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1102667911754112522004-12-10T13:01:00.000+03:302004-12-10T23:30:53.536+03:30تو يادت نمي آيد، ولي من خوب به خاطر دارم. اولين باري که ديدمت، لباس مشکي پوشيده بودي. سيزده ساله بودم و آن روز عاشورا بود. نه سيزده عدد خوش يمني است و نه عاشورا روز شادي، ولي مشکي به تو خوب مي آمد. من همراه دختر همسايه بودم که سه سال از من بزرگتر بود و به دبيرستان مي رفت. در گوشم پچ پچ کرد:" مي بيني چقدر خوش تيپه؟ دوست دخترش توي مدرسه ماست." درذهنم سعي کردم خوشگل ترين و خوش لباس ترين موجود ممکن sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1102240980050028242004-12-05T13:30:00.000+03:302004-12-05T13:33:00.050+03:30.....به همه آنهایی که ممکن است مجبور شوند در نامه ای بگویند sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1102192215123265862004-12-04T23:59:00.000+03:302004-12-05T00:00:15.123+03:30زمانه عوض مي شود، آدمها عوض مي شوند، يادم مي آيد يک بار مريم نوشته بود آدم اگر عوض نشود مي گندد، مثل آب راکد مي شود... بد نيست، عوض شدن بد نيست ، به شرط آن که مهار تغييرات دست خودمان باشد، که بتوانيم آن چيزهايي را تغيير دهيم که خودمان مي خواهيم. بعضي از خصوصيات من هستند که انگار تغيير ناپذيرند، اين ناراضي بودنها، غر زدنها، نگران بودنها و افسوس خوردنها، انگار تمامي ندارد. حريف خودم نمي شوم، حريف sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1101741147056523862004-11-29T18:39:00.000+03:302004-11-29T18:42:27.063+03:30دوستانم به من خواهند خنديد و خواهند گفت من ديوانه ام و من به آنها نخواهم گفت که تو عاشق ديوانه هايي... ترديد که مي کني طوفان مي شود؛ قهر که مي کني گردباد خرمن ها را مي بلعد؛ تشنه که مي شوي دنيا را آب. مهدي ساکي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1101196284501285752004-11-23T11:19:00.000+03:302004-11-23T22:54:08.726+03:30پدر من در جواني از اعضاي حزب پان ايرانيسم بود. من با افکار و کتابهاي وطن پرستانه او بزرگ شدم. تا چند سال پيش مطمئن بودم که همه ناکاميهاي ملتم تقصير عربهايي است که 1400 سال پيش به سرزمينم حمله کردند و کتابخانه ها را به آتش کشيدند. خيلي گذشت تا ياد گرفتم در مورد فرهنگ و گذشته يک ملت نمي توان به اين آساني و فقط از روي تعصب قضاوت کرد. حالا از سن آن افکار تند ميهن پرستانه گذشته است. راستش تمام سعيم راsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1101037652298008042004-11-21T15:12:00.000+03:302004-11-21T15:17:32.296+03:30اول : نمي دونم کي ديروز منو پينگ کرده؛ چون من موقعي که از خودم چيزي ننوشته باشم پينگ نمي کنم . همين موضوع منو به فکر يه صفحه درست حسابي با لينکدوني و مووبل تايپ و اين حرفها انداخته که ديگه لينک اين مدلي نگذارم تو صفحه. لينکهاي رفقا رو هم مي خوام بعد از درست شدن صفحه موعود، دوباره بگذارم. خودم هم خوشم نمي ياد از اين وبلاگ بي همسايه! فقط نمي دونم چرا وقت نمي کنم بهش برسم، هر قدرمي دوم باز حدود 15sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1100901017272543052004-11-20T01:09:00.001+03:302004-11-20T01:20:17.273+03:30تلاش می کنیم تا با نوشتن ، فیلم ساختن و حرف زدن جهنمی که اسلام در این دنیا برای ما ساخت را تبدیل به بهشت کنیم . sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1100551456558184802004-11-16T01:12:00.000+03:302004-11-16T00:25:41.286+03:30من و تو قصه اي داريم. قصه ما هم مثل خيلي از قصه ها دو تا عاشق دارد و يک ديو خبيث. ديو قصه ما همين جا با ما زندگي مي کند. با من و تو. بين من و تو. مدام شکل عوض مي کند، مدام رنگ عوض مي کند. سياه و سهمگين و موذي مي شود، بازيمان مي دهد و ما هم بازي مي خوريم. گاهي خودش را به شکل گذشته درمي آورد، اينطور وقتهاست که بغض راه گلويمان را مي بندد و نفس کشيدن مشکل مي شود. گاهي خودش را به شکل آدمها درمي آورد، sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1100262996744219292004-11-12T16:04:00.000+03:302004-11-12T16:06:36.743+03:30پاييز را دوست ندارم، هيچ وقت دوست نداشته ام. اما پاييز هميشه آمده است، بي آن که انتظارش را داشته باشم. از اين لحاظ مرا ياد مرگ مي اندازد. با خودم کلنجار مي روم که اين پاييز هم بنويسم يا نه؟ اين پاييز هم از پدرم بنويسم؟ نوشتن از پدرم سخت است، نوشتن از مرگ سخت است. حالا بعد از هفت سال فهميده ام که با مرگ هم مي شود کنار آمد. مرگ پدرم، دردي است که با آن کنار آمده ام، بي آن که فراموشش کنم. صبحها با آنsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1099688548301545312004-11-06T01:29:00.000+03:302004-11-06T00:37:08.200+03:30آدمهايي مثل من که گمان مي بردند "بوش" دوباره راي نخواهد آورد، شايد در شناسايي ساختار جامعه رأي دهنده آمريکايي اشتباه کرده بودند. از اين نظر جامعه آمريکا مي تواند به جامعه ايران شبيه باشد که مردمش هم ريشه هاي مذهبي قوي دارند، هم شيفته قدرت هستند. هر دو اين جوامع با برخي از جوامع اروپايي(مثل کشورهاي اسکانديناوي) که دموکراسي در آنها نهادينه شده است، تفاوت دارند. از تفسيرهاي سياسي اينطور برمي آيد که sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1098914970458835612004-10-28T01:37:00.000+03:302004-10-28T01:39:30.456+03:30تا وقتي که هستيد، که عشق بورزيد، که مهربانانه جوياي احوالم شويد، که برايم نوشته هاي بي بديل بنويسيد، که ايميل هاي دلگرم کننده بفرستيد، که آفلاينها و کامنتهاي دوست داشتني بگذاريد، که دستم بيندازيد که زياد به اينترنت دل بسته ام، که آسيب پذيرو خودخواه شده ام... تا آن وقت مي دانم که هميشه مي شود بخشيد، که بسيار وقتها مي شود فراموش کرد و خيلي روزها مي شود خنديد. اينجور موقعها مي گويند: دم شما گرم. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1098914650808829262004-10-28T01:32:00.000+03:302004-10-28T01:34:10.806+03:30من از موجوديتم اما کم نمي کنم... به هيچ قيمتي... sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1098605518644757912004-10-24T11:31:00.000+03:302004-10-24T16:04:07.993+03:30فکر می کنم بازخوش بيني ذاتي ام به بعضيها کار دستم داده است. خوش بيني بد عاقبتي که بي شک از مادرم به ارث برده ام و البته يک تفاوت بزرگ با مال او دارد و آن اين که مادرم به طرز شگرفي به آشنايان نسبي خوش بين است؛ يعني خويشاوندان عزيز هر کار که بکنند به خاطر رابطه خوني مبرا هستند. من، به عکس، خوش بيني مضحکي نسبت به غريبه ها دارم که شايد واکنش ناخودآگاه من نسبت به رفتار مادرم بوده و يا نوعي گول زدن sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1098164193741940552004-10-19T09:04:00.000+03:302004-10-19T09:08:41.536+03:30 نگاهي دقيق‌تر به خانه‌هاي آرام: هم براي آنان كه از فمينيسم هيچ نمي‌دانند و هم براي آنان كه تحت تأثير تبليغات غيرواقعي اعلام مي‌كنند: من فمينيست نيستم.sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1097872771244548912004-10-16T01:05:00.000+03:302004-10-16T00:09:31.246+03:30 ما انسانیم و نباید شاهد زندانى بودن یک کودک در زندگیمان و در کشوری که زندگى میکنیم باشیم، چه رسد به سنگسار و اعدام کودک.sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1097435800984692902004-10-10T22:44:00.000+03:302004-10-11T08:54:35.800+03:30بعد از اين همه سال بايد عادت کرده باشم به اين که زندگي، يا حداقل زندگي من، يعني تغيير مدام؛ حتي اگر خودم نخواسته باشم. يا پيشامدي تحميل مي شود يا خودم با دست خودم تغييرات را رقم مي زنم که گاهي وقتها از سر اجبار است و گاهي وقتها هم براي فرار از پوچي. تغييرات که زياد مي شود، خسته که مي شوم، ناتوان که مي شوم، به خودم مي گويم : قبلا اين طورنبود! برنامه کودک هميشه سرساعت 5 شروع مي شد. من هفته هاي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1097147887198161822004-10-07T14:45:00.000+03:302004-10-07T20:58:57.310+03:30به بهانه اکران فيلم لاک پشتها هم پرواز مي کنند: مي تواني نبيني، نه اين که رويت را از پرده سينما برگرداني، به پرده نگاه کن، ولي نبين. کاري که دخترک بغل دستي من مي کند. پاپ کورن مي خورد و مي خندد. هنر ساده ايست. البته کاش خوش شانس تر بودي و اين هنر به طورخداداد نصيبت مي شد. همان طور که نصيب خيلي از مردم دنيا شده. مي تواني کشتارو تعدي و تجاوز را نبيني، بچه هاي اردوگاه را نبيني، صداي فريادهايشان را sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1096752700575415622004-10-02T23:46:00.003+03:302004-10-03T08:16:05.633+03:30براي قاصدک: چيزکي برايت نوشته بودم و ترديد داشتم که اينجا بگذارمش يا نه...ترديدم از دو جهت بود. يکي آن که متن به نظرم نارسا و مبهم بود و ديگر آن که نوشته فقط مال تو نبود، مال هر دوي شما بود. مي گويم مال هر دوي شما چون هزاري هم که همه بگويند او رفته، من يکي باور نمي کنم. من هر وقت که تو را مي بينم او را هم مي بينم، بعضي وقتها واضح، بعضي وقتها تار. واضح ترين تصويري که از او به ياد دارم مال همان sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1096617863483051892004-10-01T11:32:00.000+03:302004-10-07T20:54:09.006+03:30ID ياهوي من هک شده است. از ديروز تا الان نتوانسته ام پسوردم را برگردانم. به اطلاعات بعضي از ايميلها و همينطورآدرسهاي ميل باکسم احتياج دارم. کسي راهي به نظرش مي رسد؟ لطفا اگرکسي چاره اي به نظرش مي رسد و يا ايميل يا آفلايني از اين ID دريافت کرده به من خبر بدهد ______________________________________________________ مشکل حل شد. ممنون! sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1095452690958510162004-09-16T14:17:00.000+04:302004-09-18T00:58:28.926+04:30مدام مي گويي: سکوت کن، سکوت بهترين راه است. من اما از سکوت خسته شده ام. زيادي شکيبا بوده ام با آنها که شکيبايي حقشان نبوده است. با آنها که ذهن هيولا ساز دارند واز من هيولايي ساخته اند براي ديگران که خودشان بيشتر از همه باورش کرده اند. هميشه در مورد آنهايي شنيده ام که به طرفه العيني عاشق مي شوند، به همان سرعت فارغ مي شوند، فراموش مي کنند و به زندگي ادامه مي دهند. هميشه هم تعجب کرده ام، چون شبيهشانsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1095327775213160342004-09-16T14:10:00.000+04:302004-09-16T14:29:53.236+04:30نظرات برخي ازهموطنان گرامي در مورد اعدام دختر شانزده ساله.. مربوط به مطلب عاطفه بي عاطفه sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1094611520210110942004-09-08T07:14:00.000+04:302004-09-09T12:13:56.216+04:30مامان ممکنه يادش نياد يا اصلا کلا منکر قضيه بشه. ولي من هر دوتاشو خوب خوب يادمه. هم سبد رو و هم شنل رو. سبد قهوه اي مايل به سياه بود. مي تونستي بگذاريش پشت دوچرخه يا اين که از دسته جلوي دوچرخه آويزونش کني. ولي در صورت دوم بايد خيلي يواش مي رفتي چون ممکن بود بيفته. سر اين سبد با خواهرم دعوا نمي کرديم، دوچرخه اون سبد سرخود بود. شنل هم جريانش مفصله. اين شنل رو دوست مامانم برام بافته بود. گلهاي قرمزوsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1094295091246720082004-09-04T15:19:00.000+04:302004-09-04T15:21:31.246+04:30مي خواهم اعترافي بکنم: هر روز به اجتماع* اورکاتي لغو مجازات اعدام سرک مي کشم تا ببينم از مجموع 140 نفري که به اين اجتماع دعوتشان کرده ام، چند نفر پاسخ مثبت داده اند و چهره چند تا از دوستان مجازي و غير مجازي ام را بين اعضاي کم شمار اين اجتماع مي بينم. نتيجه بسيار نا اميد کننده است. گويا بامشاد شانس بيشتري دارد! * نمي دانم ترجمه مناسبتر براي کلمه Community کدام است؟ sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1094113238713400502004-09-02T12:47:00.000+04:302004-09-02T12:50:38.713+04:30يک تقليد ناشيانه از داستان زن پسر خاله من هم بچه نمي خواستم ولي دخترزهره خانم بچه مي خواست بالاخره حامله شد بعد از خيلي سال بعضيها که کار ديگري نداشتند از خوشحالي گريه کردند و با گل و شيريني دويدند خانه اش اين شد که دخترک فکر کرد يک بار ديگر روح القدوس آمده و معجزه مرتکب شده پس با بقيه قهر کرد آدمهاي بدي بودند بعضيهايشان دير تبريک گفته بودند بعضيهايشان بد تبريک گفته بودند بعضيهايشان خيال کرده sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1093898975964212482004-08-31T01:16:00.000+04:302004-08-31T01:36:15.716+04:30دلم کيک کشمشي مي خواهد. خيال مي کنم کيک کشمشي در بهتر نوشتن و کمتر غر زدن موثر باشد. ولي کو کيک کشمشي؟ به جايش چيزهاي ديگري مي خورم. شکلات تلخ سياه، بعد شکلات شيري سفيد، بعد بستني، نه، بي فايده است، افتاده ام به هله هوله خوردن و اين نشانه خوبي نيست. بايد بروم بيرون، يابد قدري راه بروم تا هم کالري بسوزانم،هم اين که کپک نزنم و بتوانم اين تصويري را که از صبح توي مغزم است، بيرون کنم. تصوير بدي است،sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1093690828430501222004-08-28T15:28:00.000+04:302004-09-21T00:29:26.730+03:30بنا به دلايل شخصي حذف شد. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1093518919567626602004-08-26T15:40:00.000+04:302004-08-26T15:45:19.566+04:30خدايي، ديدن رضازاده با مدال و با تاج زيتون، دوست داشتني و افتخار انگيز بود. ما که کلي خوشحال شديم؛ فقط اگه بحث دلشاد شدن بعضي مقامات پيش نمي اومد، اعصابمون بيشترآروم مي گرفت. بعد هم اين که: ياشاسين يعني چي؟sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1093291357482507822004-08-24T00:30:00.000+04:302004-08-24T00:46:12.100+04:30سخت مريض شده ام. امروزم پر شد از کپسول وآمپول و فرني وآبميوه؛ و تبي که گوياخيال پايين آمدن ندارد!من عادت به خوابيدن در بستر ندارم و اين بي تحرکي عصبيم مي کند. براي سرگرم شدن بازيهاي المپيک را پي گيري مي کنم و به اين نتيجه رسيده ام که کشورم هم به شدت بيمار و رنجور است، با قهرمانهايي که يکي يکي ته مي کشند. شما مي گوييد که کشورم رو به مرگ است؟ اگر در حالت لج بودم مثل بيشتر وقتها، مي گفتم: بله! ولي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1092961527406921912004-08-20T04:45:00.000+04:302004-08-20T04:55:27.406+04:30سيگار را از پنجره ماشين بيرون مي اندازم. مي گويم: من هيچوقت نتوانسته ام يک سيگار را تا آخر دود کنم،هيچوقت هم نمي توانم دود سيگار را از بيني ام بيرون کنم و بعد مي خندم. همينطور بيخودي مي خندم. نگاهم نمي کند. دود سيگار را با مهارت از بيني اش بيرون مي دهد و به روبرو خيره مي شود. در ماشين را باز مي کنم که پياده شوم. مي گويم: مراقب ريه هايت باش، خيلي سيگار مي کشي. مي خندد. تلخ مي خندد وماشين را روشن sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1092788969888700632004-08-18T04:58:00.000+04:302004-08-18T12:45:34.526+04:30خوب بودم. تا همين چند ساعت پيش خوب بودم. روز با ايميلهاي تبريک تولدم و با يک ناهار دلچسب دونفره شروع شده بود. بعد از ظهر به شنا و خريد و کافي شاپ گذشته بود وشب هم ختم شده بود به آرامش کتاب خواندن بر روي کاناپه. کاش موج حرفها باريدن نمي گرفت و همه چيز زايل نمي شد. بهتر بگويم: کاش من در مقابل ضربات کلامي انقدر آسيب پذير نبودم. فلاني به فلاني گفته که...خبر به گوشش رسيده که... زنگ زده که راجع به تو sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1092179385106703792004-08-11T03:36:00.000+04:302004-08-11T09:48:55.676+04:30آقاي "م" همکار( سابق) من در شرکت، مهندس خوبي بود. ولي اين امتيازاصلي او به شمار نمي رفت. امتياز اصلي آقاي "م" آرامش هميشگي اش بود. وقتي که آقاي "م" به دليل توقف بي مورد ماشين جلويي در خيابان، معطل مي شد؛ رنگش نمي پريد و بد و بيراه نمي گفت. به خودش مي گفت: حتما کار واجبي براي راننده ماشين پيش آمده. آقاي "م" هميشه به دنبال توجيه رفتار ديگران بود و معمولا موفق مي شد. آقاي "م" فقط فيلمهاي اکشن نگاه sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1091948785073527682004-08-08T10:59:00.000+04:302004-08-08T11:42:29.076+04:30مناسبتي تهوع آورتر و نفرت انگيزتر از اين روز زن قلابي وجود نداره . ساده ترين دليلش هم اينه که باعث مي شه يه همچين آدمهايي به فکر درفشاني بيفتند: پيشنهاد نماينده مجلس براي برگزاري دوره هاي تخصصي همسرداري به روش حضرت زهرا سخنان تند رييس سازمان صدا و سيما درباره فعالان مسائل زنان sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1091692997426352272004-08-05T12:31:00.000+04:302004-08-05T12:33:17.426+04:30يادی از گذشته. مرسي ربل جان! sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1091601136976405672004-08-04T10:58:00.000+04:302004-08-11T10:14:08.580+04:30براي پسربچه بازيگوش و آيینش: مي گه: آخرش جريان رونگفتي. مي گم: توي مراسم بهت مي گم. قول مي دم! مي گه: چند بار بگم که دعوت نيستي!؟ من آدم سوژه بگير رو دعوت نمي کنم!! تازه دعوت هم که باشي، اونجا من سرم شلوغه. دامادم. تنها روزيه که واقعا مهم هستم. مي گم: عروسه که مهمه، نه تو! از قديم هم گفتن عروسي! نگفتن که دامادي! مي گه:اه.. بازم اشتباه کردم. به اينش فکر نکرده بودم! .... خواستم بهش بگم ديگه مهم sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1091347297822650052004-08-01T12:27:00.000+04:302004-08-01T12:53:41.776+04:30ضيا(همکار سابقم!) آنلاين شده و مي گه : کارانساني نيست که مردم رو نگران مي کني! مي گه: يه پست آرامش بخش بگذار. الان به آرامش نيازهست. مادي و معنوي!بفرما ضيا جان: اينم يه پست آروم و بي ضرربراي تو و محمودرضا و مريم و آرين و لادن و آيدين و...خيلياي ديگه که نگرانشون کردم!سعي کردم آرامش معنوي داشته باشه. ولي آرامش مادي رو که خودت در جرياني؛ به سختي و از زير سنگ به دست مي ياد.هيچ چيز دوبار اتفاق نمي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1090837043394210712004-07-26T14:42:00.000+04:302004-07-26T17:02:08.923+04:30 اميدوارم صحنه اي رو که اون شب ديدم، ديگه هيچوقت نبينم. در واقع هيچ کس هيچ وقت نبينه. دومين صحنه وحشتناکي بود که تو زندگيم شاهد بودم و تا آخر عمرم هم يادم نمي ره. يکي دو ساعت که گذشت تازه فهميدم که جه بلايي بود و چه جور به خير گذشت. ولي اين مانع از اون نمي شه که هر دو ساعت يک بار به خودم نگم که:واي به حالم اگه ديرتر رسيده بودم! نمي تونم اينجا توضيحش بدم.از اون چيزهاست که تصميم گرفتم تو قلبم دفنش sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1090727336533719662004-07-25T08:17:00.000+04:302004-07-25T08:28:39.076+04:30ثبت شد: لحظه های ما با شاملو! يکي از اين لحظه ها بايد به عنوان زيباترينشان ثبت مي شد و درد من همه اين بود که نمي دانستم کدام يک! همه را به خاطر سپرده بودم و مرور مي کردم وفکري بودم که کدام بهترين است!  شايد همان لحظه اي که راکت کهنه ام را با بي حواسي توي صندوق عقب جاگير مي کردم، شايد لحظه گوش دادن به Segara توي مسيرپارک وي، شايد لحظه اي که اشکهايم را پاک کردم و روي برفهاي جلوي خانه شروع به sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1090418405690954122004-07-21T18:29:00.000+04:302004-07-21T18:30:05.690+04:30از قرار،  به لحظه ملکوتي بستن چمدانها نزديک مي شويم.... sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1090146298782817652004-07-18T14:49:00.000+04:302004-07-18T14:54:58.783+04:30  در حسرت دشنام! : از بين همه خاطره هاي نامطبوع سالهاي دانشگاه(دانشگاه رفتن توايران اسلامي نا مطبوعترين کار دنياست!) خاطره يک نفر براي من و بقيه همدوره هام برجسته مونده. يکي از اين خواهراي بسيجي دم دري که  هزار تا لقب داشتند از فاطمه کماندو بگير برو تا گشتاپو و لچک به سر!!اسم فاميلش رو يادم نمي ياد، ولي يادمه که بد پاچه مي گرفت. قشنگ هار بود و وقتي بهت گير مي داد حسابت با کرام الکاتبين بود. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1089634974172592982004-07-12T16:48:00.000+04:302004-07-13T12:28:57.866+04:30سايه عزيز سلام .... پست آخرت رو دوست نداشتم. منم يه زني هستم که مثل تو دوست داشتم از اطرافم گذر کنم و به يه چيزي فراي اين مبتذلياتي که زنهاي دور و برم گرفتار هستن دست پيدا کنم.منم دانشگاه رفتم کار کردم مطالعه کردم.آگاهانه ازدواج کردم و آگاهانه هم بچه دار شدم ولي الان همون زني هستم که به زعم تو و دوستت دو کوچه بالاتر دارم بچه داري مي کنم. سايه عزيز دليلي نداره که هر زني که توي خونه نشسته و بچه sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1089232056953126962004-07-08T00:48:00.000+04:302004-07-08T00:57:36.953+04:30 و به خاطر آزادي به خاطر آزادي آنان که در بندند آنان که رزمنده در بندند آنان که داستان ترا شب ها و روزهاي چون شب در گوش آبهاي جاري چو خون دجله يا آبهاي آغشته به خون کبوتران مجاهد به شعر سرودند و به شعر جنگيدند و به شعر شهيد شدند و اکنون به شعر در بندند آري اي آزاد، اي آزادي، دوست دارم ترا هراسانم از سکوت تو اي خاسته از خاوران sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1089155424259939722004-07-07T03:18:00.000+04:302004-07-07T11:17:59.513+04:30لينکز: ما هم همه چاي تلخ دوست داريم.... باورم نمي شه نويسنده نوشته هاي به اين پختگي متولد 1982 باشه! اين وبلاگ به خاطراسمش فيلتر شده: جنسيت گمشده!مي دونيد که جنسيت کلا چيز خطرناکيه و بايد اعدام بشه!!! sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1088851721885763242004-07-03T15:14:00.000+04:302004-07-03T15:37:21.473+04:30معمولا نمي گويد که فمينيست است چون در اين صورت بايد به هزار و يک سوال ديگر پاسخ دهد که هزارتايش نامربوط و يکي اش احتمالا مربوط است.نمي خواهد هم بگويد که فمينيست نيست چون اگر زن است که بالاخره نمي تواند خود را از اين جريان مبرا کند و اگر مرد باشد، محکوم خواهد شد به مردسالاري و عقب ماندگي.ولي در نهايت وقتي تحت فشار قرار بگيرد و در مقابل پرسش "شما فمينيست هستيد؟" راه فراري پيدا نکند، مطمئنا"نيستم" sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1088505344798977492004-06-29T14:53:00.000+04:302004-06-29T15:18:40.403+04:30کولي شده ام، خانه به دوش! شگفت اين که شکايتي هم ندارم.با خودم مي گويم:زندگي شايد همين باشد! انگار نياز داشته ام به اين جابجايي، به اين دل کندن، به رفتن، به شدن! حالا باز توي شهر خاکستري داغم هستم. زادگاهم، زادگاه پدرم، زادگاه پدربزرگم، تهران! دوستش دارم؟ بله!ولي دلبسته اش نيستم. ديگر ياد گرفته ام که دل به خاک نبايد بست، همه جهان خاک تو، سرزمين توست، کافي است که بخواهي! اوائل نگران بودم: - sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1088278542802554102004-06-26T23:54:00.000+04:302004-06-29T03:15:23.696+04:30به مريم، به خاطرتشخص و بزرگواري هميشگي اش: هيچوقت براي خريدن روزنامه ياللثارات و کيهان و... يا مثلاروزنامه هاي زرد پول نداده ام. ولي دروغ چرا؟ اگرتوي مطب دکتر يا مثلا روي نت مي ديدمشان، حتما از روي کنجکاوي هم که شده مي خواندمشان.شايد يک نوع خود آزاري بوده باشد که نبايد انجام مي شدولي ارضاي حس کنجکاوي هميشه غلبه کرده است.همان کنجکاوي که بارها وادارم کرده به خواندن وبلاگ زهرا . کنجکاوي براي اين sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1087419676095658672004-06-17T01:29:00.000+04:302004-06-17T02:25:01.173+04:30وقتي که اولي با دقت هر چه تمام تر لباس مي پوشد و آرايش مي کند، دومي جلوي آينه ادا در مي آورد و خودش را دست مي اندازد. وقتي که اولي سعي مي کند با نهايت خونسردي سيگارش را روشن کند، دومي به سرفه مي افتد و عقيده داردکه سيگارکشيدن حرکت احمقانه اي است که حداقل به او نمي آيد. وقتي که اولي مي خندد و مي گويد عشقي وجود ندارد وفقط اسم ژستهاي رومانتيک و غرايز افسارگسيخته را عوض کرده اند ، دومي از خدا مي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1086814983180915222004-06-10T01:25:00.000+04:302004-06-10T01:48:29.853+04:30ببين دوست خوشگل رياضيدانم: اول:من انقدر تو اين چند روزه مصيبت سرم اومده که مي خواستم در اين وبلاگ رو گل بگيرم و پست آخرم رو هم مجبور شدم حذفش کنم. ولي ديدم براي نوشتن چه دليلي بهتر از مناظره با سرکار خانم! دوم: يادت باشه که ما يه قرار قهوه خوردن داريم که دامنه مکانيش وسيعه .يعني از تهران بگير برو تا پاريس و تورنتو! دامنه زمانيش هم از همين فرداست تا سال ديگه اين موقع. سوم: هيچ مهم نيست که قهوه sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1086347525001559602004-06-04T15:40:00.000+04:302004-06-04T16:36:16.046+04:30...sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1086035568897897402004-06-01T01:02:00.000+04:302004-06-01T01:02:48.896+04:30جالب نيست؟ ما بيشتر نگران قضاوت آن دسته از آدمها هستيم که براي نظراتشان کمتر از همه ارزش قائليم!sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1085520734666097542004-05-26T01:53:00.000+04:302004-05-26T02:12:04.486+04:30من از اين وبلاگها کلي اصطلاح به درد بخورياد گرفتم تا حالا!! مثلا يکيش هست آدم چل تيکه* که يکي دو روزي مي شه که فکر منو مشغول کرده. يکي ديگه اش هم هست روابط خاکستري** که خيلي وقته از ذهنم نمي ره بيرون. حالا اينا رو براي چي اينجا اوردم؟ براي اين که در حال حاضر دارم فکر مي کنم به حال و روزيه آدم چل تيکه توي يه رابطه خاکستري!!! *آدم چل تيکه: من تا حالا خودمو درست معرفي نکردم.من يه آدم چل تيکه ام. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1085185467576827202004-05-22T04:53:00.000+04:302004-05-23T02:12:02.923+04:30بازي: ببين..مثلا من مامان مي شم و تو بچه..اينجا هم مثلا خونه مونه. من غذا مي پزم. تو برو بيرون بازي کن..بعد من صدات مي کنم... ببين..مثلا من زن مي شم و تو شوهر. ..اينجا هم مثلا خونه مونه.حالا تو برو سر کار..من اينجا مي مونم، همه کارا رو خودم تموم مي کنم. ببيم.مثلا من معلم مي شم و تو شاگرد.. ببين مثلا من دکتر مي شم و تو مريض... حالا مي فهمم چرا هميشه نفر دوم حوصله اش سر مي رفت و وسط بازي قهر مي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1084780374419566582004-05-17T12:21:00.000+04:302004-05-17T12:22:54.420+04:30- تقصير از مامانم هم هست. به موقعش به من تذکر نداد. - اگه تذکر هم مي داد، تو درسته قورتش مي دادي! - تقصير سيستم جامعه هم هست، ماها رو محدود مي کرد، باعث مي شد تصميمهاي غلط بگيريم. - تو رو که کسي محدود نکرده بود! - اصلا من مي خوام برم پيش يه مشاوربپرسم اشکال از کجاست. - مشاور نمي خواد. من دارم بهت مي گم که اشکال ازعقل خودته! - ببين..من اينجا بنويسم و امضا کنم که من بي شعور بودم، تو راضي مي شي؟ - sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1084517548112010752004-05-14T11:17:00.000+04:302004-05-14T11:37:17.823+04:30قسمتی از همان نامه(2): ...حواست باشد که همه مارکها هم خوب نيستند. بعضيهايشان را هر کار کني مزه آب مي دهند. غيراز گلد که سرش به توافق رسيديم، خود نستله هم خيلي خوب است. مخصوصا اگراهل کاپوچينو باشي. يکي را هم يادم می آید که طعم وانيل مي داد و ما سر خريدنش دعوايمان شد.آخر هم خريديمش . مارکش Jacobeبود. تو خودت را راحت کرده بودي و مي گفتي:يعقوب! ومن هردفعه به اين اسم مي خنديدم،هر دفعه تا وقتي که sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1084347579231468662004-05-12T12:03:00.000+04:302004-05-12T12:22:24.200+04:30صداي اين موزيک وحشتناک است.انگاريکي چکش برداشته وتوي مغزم مي کوبد. ضربه ها يکي يکي به همه جاي سرم برخورد مي کنند و دردشان مي ماند، جوري که به تدريج همه سرم درد مي گيرد.درد که نه، دارد منفجرمي شود. ازروی تختم به بيرون اتاق نگاه مي کنم. صدا ازيک ضبط صوت فکسني بلند مي شود.ازضبط صوتي که همه دکمه هايش شکسته.بابک اين ضبط را جلويش گذاشته و صدايش را هر لحظه بالاترمي برد. خواهرم را هم روبرويش نشانده و اوsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1083886902661633662004-05-07T04:11:00.000+04:302004-05-07T04:14:55.763+04:30ببين، بر سراين دوراهي که من ايستاده ام.. نه، اشتباه شد. بر سر اين چندراهي که من ايستاده ام.... خنده دار نيست که نمي توانم نوشته ام را حتي شروع کنم؟ خنده دار نيست که نمي توانم راهها را بشمرم؟ خنده دار نيست که آرزوي بن بست دارم؟ تو ازمن آدمي توقع داري که اين نوشته را و اصلا هر نوشته اي راتمام کنم؟ که اول راه فکر آخر راه را بکنم؟ که آرزويم معقول باشد و شکل بن بست نباشد؟ من اصلا نمي فهمم چرا اين sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1083228156722610302004-04-29T13:12:00.000+04:302004-04-29T13:18:09.936+04:30به دستهاي من نگاه مي کنه و همينجور حرف مي زنه:توانايي کنار هم گذاشتن رنگها، توانايي نقاشي، توانايي نوشتن،سازهاي ضربي رو هم امتحان کني بد نيست... حالا مي رسه به جاهاي مهمتر:مرگ يه آدم نزديک، تموم شدن يه رابطه طولاني، غربت هم که هست...حالم حسابي گرفته ميشه. من که ازش نخواسته بودم!خودش يک دفعه از جاش بلند شد و پرسيد که مي شه يه نگاهي به دستهام بندازه.گفت: دستهات برام جالبند.من يه کم کف بيني بلدم.. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1083157299159794162004-04-28T17:31:00.000+04:302004-04-28T17:49:51.700+04:30قسمتي از يک نامه که اول دارد٬ آخر ندارد. فرستنده دارد٬ گيرنده ندارد:(۱) ................................ ............راستي٬ اينجا هوا خيلي خوب شده.همان هوايي شده که من دوست دارم. حتي ديروز انقدر گرم شده بود که جيسون سر کلاس کفشش را در آورده بود! وقتي ديد که من تعجب کردم٬ گفت:ببخشيد٬خيلي گرمه! جيسون را تو نمي شناسي. يک آمريکايي خيلي قد بلند است که آرزويش اين است که در قرن قبل به دنيا مي آمد و يا sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1082711961083645222004-04-23T13:49:00.000+04:302004-04-24T19:00:04.420+04:30يه دفعه بهم گفتي:از من تو وبلاگت ننوشتي تا حالا!بهت گفتم: من و تو نداره٬ همه کارهامون عين همديگه است. الان دارم فکر مي کنم که زياد هم شبيه نيستيم . تو کمتر حرف مي زني و بيشتر فکر مي کني. تو صبر و حوصله ات بيشتر از منه و کمتر از من عصباني مي شي. تواصلا انگار هميشه مي دوني که داري چيکار مي کني و چرا. هميشه خدا عاشقت بودم.از اون موقع که يه بچه نوزاد سبزه تپل مپل بودي تا همين الان که دارم عکستو نگاه sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1082575783175325892004-04-21T23:59:00.000+04:302004-04-22T00:02:41.280+04:30عجب رويي دارن اين امت اسلام!آقاي امام جماعت عزيز اينجا هم دست بر نمي داره!!!رفته رو منبر گفته:آقايون حق دارن زنشون رو کتک بزنن!! نتيجه اش هم اين شده که آقا رو سوار هواپيما کردن و برش گردوندن مملکت خودش که بره اونجا حرف مفت بزنه.چون اينجا از اين خبرا نيست!!! حال کردم مبسوط!! اينم اصل خبر.sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1082367029922906082004-04-19T14:00:00.000+04:302004-04-19T14:14:57.936+04:30ظاهرا دارم زندگي عاديمو مي کنم . کار و درس و....و بعضي وقتها هم اگه حوصله کنم کاراي خونه...روزهاي بدي هم نيست .بعضي روزها مثل ديروز با خواهره به هر چيز با ريط و بي ربط مي خنديم.از خاطره هاي بچگيمون گرفته تا يارو که تو مترو بلند نفس مي کشه! .. ولي نمي دونم چرا هي به اين زندگي روزمره تلنگر مي خوره. يعني هر اشاره اي به فکرم مي اندازه و نمي گذاره سرم رو زير برف نگهدارم.حالا اشاره مي تونه از هر طرفي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1081985297760110782004-04-15T03:58:00.000+04:302004-04-16T04:25:10.936+04:30سوال: کدام يک ار کارهاي زير ضايع تر بوده و شدت تنهايي شخص را چند برابر نشان مي دهد؟ ۱)تنها رستوران رفتن ۲)تنها سينما رفتن ۳)تنها عينک آفتابي خريدنsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1081879961511619812004-04-13T22:42:00.000+04:302004-04-13T22:45:31.733+04:30لينکز: نارنج: ..ماتیک صدفی صورتی. گشت ثار ا... پسرهای صورت جوشی. نمره ریاضیات جدید، شیش و نیم. کرپ کرپ یه قلب کوچولوی سر حال عاشق پدرسوخته معصوم بینوای داغ پر حرارت بی طاقت به ظاهر مطیع. شرکت در انتخابات چارمین دوره ریاست جمهوری. پارچه چادر مشکی تعاونی. نکنه مهر رو توی شناسنامه کمرنگ بزنن؟ کلاس کنکور. کلاس زبان. کلاس موسیقی. کلاس خط. راهی به ترکستان. کرایه های جمالزاده. سربازهای حیرون مات وازده sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1081784085256650702004-04-12T20:04:00.000+04:302004-04-12T20:07:34.746+04:30به دختر توي آب نگاه مي کنم.تصويرش با هر موجي مي لرزد. حتي گاهي محو مي شود٬ ولي دوباره بر مي گردد و خودش را از نو مي سازد. حالا پيش چشمم تصوير دختر هفت هشت ساله اي شکل مي گيرد که در حال دويدن است. يک نفر دنبالش کرده است. اشکريزان که به خانه مي رسد٬٬ نفس راحتي مي کشد٬ به پناهگاه رسيده... تصوير محو مي شود و جاي خود را به تصوير همان دختر مي دهد که حالا سيزده ساله است و اتاق کوچکش پناهگاه جديدش است.بهsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1081377652049452872004-04-08T03:10:00.000+04:302004-04-08T03:13:36.076+04:30جديداخواب زياد مي بينم.اون هم خواب آدمهايي رو که اصلا تو فکرشون نيستم.از معلم کلاس اولم گرفته تا عمه مامانم که تو بيداري هم ده سال بود نديده بودمش! منتها اين ديگه خيلي جالبه که خواب قاضي مرتضوي رو ببينم و تا خود صبح باهاش کل کل کنم و آخرش هم محکومم کنه به زندان! به حق خوابهاي نديده!!!sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1080858841861265912004-04-02T03:04:00.000+04:302004-04-02T15:06:35.810+04:30شايد ميل به زايش در بيتا٬با ساختن اين طرحها و تابلوها ارضا مي شد.شايد هم به جهان مجازي پناه مي برد٬چون که واقعيت برايش زيادي خشن بود. لکه هاي ته فنجان قهوه ـ رضا ارژنگ اينکه چرا امروز ياد اين داستان و به خصوص ياد بيتاافتادم٬ دليل خاصي داره.دليلش اينه که امروز ٬ روز تولد اين بچه است.وبلاگم رو مي گم که متولد سيزده به دره و امروز دو سالش شد!! کم و بيش اون احساسي رونسبت بهش دارم که آدم به بچه اش sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1080299241075344642004-03-26T15:37:00.000+04:302004-03-26T15:39:53.013+04:30مي شد يک متن عاشقانه نوشت و آخرش شکايت کرد که مثلا چرا مرز دوست داشتن و تنفر انقدر باريک است...يا مي شد يک بيانيه عليه همه سنتها و قانونهايي که من و تو را به اينـجا رسانده اندصادر کرد.....مي شد باز ناله کرد..از سر ضعف ..از تنهايي..از زن بودن و جنگ هميشگي و خستگي مداومي که با خود برايم به ارمغان آورده.... ولي انگار ديگر جايي براي ناله نمانده...بايد دليل بياورم .نه براي اين که فقط تو قانع شوي٬براي sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1079954427526401222004-03-22T15:50:00.000+04:302004-03-22T15:52:55.310+04:30من٬ نوروز و لئوناردو : توي اين کوچه سنگفرش پر سرصدا٬دارم راه مي رم و دنبال مغازه اي مي گردم که شمعهاش هم خوشگل باشن٬ هم به جاشمعي ما بخورن. ـ هي٬کجا مي ري؟ اين لئوناردوست.دستهاش رو تو جيباش کرده و بي خيال قدم مي زنه.لئوناردو مثل من توي اين شهر غريبه است و مثل من از يه شهر شلوغ اومده .براي همين رفت و آمد اين کوچه آزارش نمي ده. ـ مي رم شمع بخرم .. ـ شمع ؟ تولده؟ ـ نه لئوناردو٬ عيده. توي کشور من sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1079258848236247052004-03-14T13:37:00.000+03:302004-03-28T08:02:23.140+04:30در روزهاي آخر اسفند در نيمروز روشن وقتي بنفشه ها را با برگ و ريشه و پيوند و خاک در جعبه هاي کوچک چوبين جاي مي دهند جوي هزار زمزمه درد و انتظار در سينه مي خروشد و بر گونه ها روان اي کاش آدمي وطنش را همچون بنفشه ها مي شد با خود ببرد هر کجا که خواست در روشنايي باران در آفتاب پاک فکر که مي کنم مي بينم هميشه اين موقع سال براي من خوب بوده٬ بوي تغيير و تنوع مي داده.من هم فکر کنم اگه درست خودم رو شناختهsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1078535445824285922004-03-06T04:40:00.000+03:302004-03-06T04:42:57.343+03:30مي پرسه :کـجايي هستي؟ مي گم:ايراني. مي گه:اااا......از مملکت کيارستمي مي ياي؟ سينماتون واقعاعاليه. توي دلم هفت جد و آباد کيارستمي رو دعا مي کنم که يک ذره آبرو براي اين مملکت خريده.حضرات سياستمدارکه چيزي باقي نگذاشتن.. sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1077816194328891102004-02-26T20:53:00.000+03:302004-02-29T05:31:50.716+03:30ببين٬ با تو هستم.امشب هم گريه کردم٬ دلم باز شکست. دل تو هم شکسته به گمانم.... دنبال مقصر مي گردي؟ همان دختري را به ياد بياور که تامدتها ٬اين هفته از سال که مي رسيد٬منتظر هديه اي مي شدکه هرگز نگرفت ........sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1077753607157616402004-02-26T03:30:00.000+03:302004-02-26T03:32:09.763+03:30صبح بعد از اين که جعبه سرمه اي با روبان آبي را از روي ميز قاپيدم٬ يک توضيحاتي زير لبي دادم ٬همه هم نامفهوم وسربسته. در همان حدي که فرانسوي دست و پا شکسته من ياري مي کرد: Je ne sais pas... Peut être.... بعد بغلش زدم و آوردمش به اين اتاق. مي خواستم چيزي برايت بنويسم. چيزي که به گفتن نمي آمد. چيزي که فقط مي شد نوشتش.اصلا اينجا حرف زدن سخت است٬خريدار ندارد. يک جورهايي آدم به نوشتن پناه مي آورد. پشت sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1077638380636649262004-02-24T19:29:00.000+03:302004-02-24T21:34:29.263+03:30مردم ايران دو گروهند: گروه اول دم انتخابات دوم خرداد ۷۶ از گروه دوم خواهش مي کنن که راي بدن. جواب گروه دوم اينه که :اي بابا ٬ ‌راي من يکي چه تاثيري داره؟ و چون فلسفه گروه دوم اينه که : اساسا رايشون اهميتي نداره ٬پدر گروه اول در مي ياد تا اينا پاشن برن راي بدن!! بعد انتظارات گروه اول برآورده نمي شه و اونا سرخورده مي شن .ولي گروه دوم چيزيشون نمي شه ٬ چون ازاولشم مي دونستن رايشون بيخوده. بعد sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1077411764728759722004-02-22T04:32:00.000+03:302004-02-22T04:34:43.356+03:30در روزگاري نه چندان دور، هنگامي كه پيرمردي مسافركش، بقال سركوچه، اهل در و همسايه و يا حتي دوستي حكيمانه سري تكان مي داد و از نمايشي بودن انتخابات و سگ زرد و برادر شغال و از گلي كه نمايندگان قبلي و رئيس جمهور فعلي به سرشان نزدند و حديث مكرر «اي آقا، مگر مي گذارند» افاضه فضل مي داد، افسرده و حتي خشمگين مي شدم. افسرده و خشمگين از اين كه اين مردم عامي تحليل سياسي نمي دانند، از اين كه ده ها سال است sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1077180481675249242004-02-19T12:18:00.000+03:302004-02-19T12:19:57.170+03:30ديگر نشريه ي مستقلي در ايران منتشر نمي شود. چه مي گذرد در خيابان؟ هيچ. باد مي آيد، و بيست و پنج سال عمر و آبروي ملتي را مي برد پوچ.sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1077143599680167382004-02-19T02:03:00.000+03:302004-02-19T02:05:14.793+03:30برای اين که چيزی از او را حفظ کرده باشم به چند آواز می آويزم که با هم گوش کرده ايم و سپس به فضای اتاق خيره می شوم برای ديدن او وچشمم روی ميز دنبال يادگاری می گردد ولی او جای ديگری است او را در سنگ خاطری تراشيده ام که در آبهای فراموشی غرق می شود زيادی از بيژن جلالی می نويسم.نه؟ آخه هم کتابش تنها کتابيه که این چند روزه دم دستمه ٬ هم اين که کلا شعرهاش جون می ده برای وب لاگ..... به حال و هوای منsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1076853568632214872004-02-15T17:29:00.000+03:302004-02-15T17:32:24.950+03:30خيلي شده که از خودم پرسيدم : مثلا که چي؟ هي مي نويسي و مي نويسي و هي از خودت حرف مي زني و از دغدغه هات مي گي و يه عده هم مي يان تاييد و تشويقت مي کنن و تو هم دلت خوشه که تنها نيستي!!!آخرش که چي؟ چي برات مونده؟ تاکي مي خواي ادامه بدي؟ تا کي؟....امروز دقيقا مي دونم که تا کي: تا روزي که نامه هايي از اين دست بينمون رد وبدل مي شه.. تا وقتي آدمهایی رو مي شناسم که کم کم و به کمک همديگه داريم مي فهميمsayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1076605083881468742004-02-12T20:28:00.000+03:302004-02-12T20:29:52.356+03:30ابنحا می نويسم تا بدانم هنوز با کسی خداحافظی نکرده ام.....sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1076255091529134992004-02-08T19:14:00.000+03:302004-02-08T19:17:21.843+03:30امروزياد تو افتاده بودم.ياد اون آرزوي عجيبت.اين که ازخدا خواسته بودي تو رو به جايي ببره که صداي اذان رو نشنوي!!!!!!!!!ياد شوخي خدا با تو افتادم که حالامجبور به زندگي توي شهري شدي که دم به ساعت اذان مي گن براي فرقه هاي مختلف٬شيعه و سني و ...... دليلش شايد زنگ اين کليسا بود که صد بار بيشتر به گوشم خورد. با خودم فکر کردم که خونه نزديک کليسا حکم خونه دم مسجد رو داره. هر دو از سر و صدا در عذابن. بعد sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1076114441014370752004-02-07T04:10:00.000+03:302004-02-07T04:30:33.826+03:30دارم مي رم که به ايستگاه اتوبوس برسم .غر مي زنم.راه مي رم وغر مي زنم .مي دونيد که ..کارمه.اصلا خوبه همه جا جار بزنم که:غر زدن کسب و کار من است. اه اه........چه باد کوفتيي داره مي ياد.اه.....چه سياه کثيفي....اه......اين عربه چرا زل زده به من؟اينجا رو اصلا عرب برداشته ........دخترفرانسويه رو ببين.چه گوشواره هاي دهاتي بد ريختي..بعضي از اينا آخر جوادن ها........اوه ..اينم يه چيني خنگ .... از اون sayehnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3425691.post-1075943318876463182004-02-05T04:38:00.000+03:302004-02-05T04:40:20.310+03:30ما و آقا و مملکت امام زمان!!!!!!!!!!!! sayehnoreply@blogger.com